dinsdag 27 september, reis naar Nagasaki

Op de overbekende manier naar de tram, met de tram naar het station, en voor de laatste keer met een shinkansen richting Nagasaki, dat we na nog één overstap op een gewone sneltrein bereikten. Een nieuwe streetcar (klein trammetje) naar het hotel. Het ligt heel centraal, Chinatown om de hoek (heb ik daar behoefte aan? Nee egenlijk)...we konden nog niet in onze kamers helaas, dus meten maar op pad, gelukkig onder leiding van René. Naar het Memorial park van de atoombom, die drie dagen na die op Hiroshima op Nagasaki gegooid werd. 74.000 doden, 75.000 gewonden. Je moet natuurlijk naar zo'n herdenkingsplek gaan. Groot park, niet helemaal zo divers als dat in Hiroshima. Sculpturen vooral, met ook door andere landen, waaronder Nederland, geschonken beelden. Er was één centraal beeld (groot en lelijk), hoog op een heuvel, met verspreid over de heuvel de kleinere monumenten.

Er waren veel schoolklassen, heel gedisciplineerde kinderen, het hoort kennelijk tot de opvoeding dat je daar met je klas heengaat. Eerst verzamelden ze zich daar voor een statige groepsfoto, en dan gaan ze netjes in het gelid staan voor het monument, en zingen een lied, soms tweestemmig, begeleiding kwam uit een luidsprekertje. Eén klas zegde een tekst, met solostemmen, daar moet goed op gestudeerd zijn. Alles wordt op film vastgelegd uiteraard. Vervolgens gaan drie knderen, elk met een slinger van gevouwen kraanvogels, naar voren, ze buigen, en hangen vervolgens de slinger bij de andere slingers, buigen weer en gaan terug in de groep. Opvallend is dat gewoon twee groepen naast elkaar staan te zingen, zich niets aantrekkend van elkaar.

en we zochten even het monument dat Nederland heeft geschonken

Vervolgens gingen we naar het museum, erg mooi ingericht ( entrée deed denken aan Guggenheimmspmuseum in New York)

Overal weer die gevouwen kraanvogels, als slinger, muurversiering, als schilderij gecomponeerd. En tafels met vouwblaadjes waar je naar hartelust kraanvogels kon vouwen. Je komt ze overal tegen.

Binnen weer allerlei vondsten van na de ramp, en gruwelijke foto's en verhalen van slachtoffers. Een klok die later wordt teruggevonden, en die is blijven staan op 5 over 11, spreekt enorm tot de verbeelding..

Ook de hele geschiedenis van hoe het besluit tot bombarderen ( er was een "targetcommitte!) was genomen, wanneer en door wie kon je ook lezen. Eén voorbeeld:

En hoe navrant om te lezen dat het op HET moment bewolkt was, en dat de piloot wachtte tot hij een gat in die bewolking zag en toen daar z'n lading meteen liet vallen....!

Na al deze gruwelen gingen we weer met de tram naar het hotel. Om half zeven hadden we afgesproken met Sjoerd en Frans om samen te gaan eten, aan de haven.

Dat deden we, en we kwamen terecht in wat een Italiaans restaurant leek, maar ze hadden geen pizza. En geen goed Engels menu. Wisten dus ook niet wat we besteld hadden, en dat viel een beetje tegen..was ook vrij weinig. Het heette daar een gezellige buurt te zijn, maar het was gewoon vrij uitgestorven . Van een bruisend leven geen sprake. Het was wel echt een havenfront en dat is op zich weer nieuw..

We zijn een beetje uitgereisd lijkt het wel, en me dunkt slaat de moeheid bij velen toe. Natuurlijk verergerd door de hitte.

En bij mij is nu prominent aanwezig de situatie rond Hans, als een soort bourdontoon onder de melodie van belevenissen hier.

Els