1. Met JR rapid line naar Shin Osaka
2. met metro naar Namba
3. lopen van metrostation naar station Nankai Namba
4. met Nankai expres naar Goburakubashi
5. met kabelbaan( was kabeltrein (helling niet veel minder dan 45%) naar Koyasan
6. met de bus naar halte Okunoingushi
Daar checkten we in in Shojoshin-in, een klooster met logeermogelijkheid.
met weer smaakvolle theemogelijkheden op je kamer
Kamers met papieren wanden, dus we moeten stil doen. Toilet vrij ver weg, maar een onsen vlakbij. Ik heb daar vanavond meteen na het eten gebruik van gemaakt.Je wordt er erg rozig van. Heerlijk!
Verder kun je op je kamer niet veel doen, niet zitten b.v. Alleen op lage banken. Een rugleuning is er niet. En we slapen dus op van die matten: wel een soortement van matrasje eronder.
We hadden wat mondvoorraad ingeslagen, dus we lunchten , zittend op die banken. Meteen daarna een wandeling met René over een eeuwenoude begraafplaats, waar belangrijke Japanners begraven werden, nu een van de meest helige plaatsen van heel Japan. Hij heet (Okunoin), erachter is het mausoleum Kobo Daishi, genoemd naar de beroemdste begravene hier. (N.B. In Japan wordt men gecremeerd, de as wordt begraven.)
Misschien wel de meest bijzondere wandeling van deze reis totnutoe. 200.000 graven, heel oud, in een bos, links en rechts van een twee kilometer lang pad; de breedte is zeker 100 meter. Dus bomen, bemoste grafstenen, lantaarns en wat niet al. Wat een atmosfeer!
Sommige stenen dragen een rood doekje: ter herdenking van een gestorvene, meestal een kind; naast die steen vaak een kuiltje of voorwerp met geld erin, soms zo te zien vrij veel, voor de overledene; dat geld schijnt er dan soms jaren te liggen, niemand pikt het. Onze waarnemingen zijn die van leken die er in feite wenig van weten of begrijpen.
En zo ging het kilometers lang. Aan het eind een mausoleum waar 25.000 kleine boeddabeeldkes in nissen staan; die zijn geschonken. Evenveel lantaarns.
alles verlicht door talloze lantaarns. Onbeschrijfelijk allemaal.
Was een behoorlijke wandeling, een kilometer of 6, en terug in de hoofdstraat doken we een café in, om het vocht wat op peil te brengen. Wim en ik liepen daarna nog verder, naar de hoofdtempel, met de grootste Zentuin van Japan, ook zeer de moeite waard.
en deur van de toegangspoort
Naar "huis", waar een vegetarische maaltijd werd geserveerd. Ons werd gevraagd om in kimono te komen. Dat was wel lachen. Foto's volgen, ook van de maaltijd, warbij je geacht werd in lotushouding te zitten (lotushouding was niet verplicht, op de grond zitten en (met stokjes) eten wel). Dat was wel een beetje een crime, heus niet alleen voor Wim en mij.
Els (en Wim)
No comments:
Post a Comment