Hiroshima en Miyajima

We checkten vrijdag in om 19.15 na een intensieve reisdag met driemaal een stuk met de shinkansen, zochten een restaurantje in de buurt, aten, deden ontbijtinkopen in supermarktje, en gingen slapen in onze ruime kamer. Onze koffers waren aangekomen en na twee nachten hadden we weer de beschikking over al onze spullen. We blijven twee nachten in Hiroshima, lekker makkelijk, daarna leven we weer twee nachten uit onze rugzakken.

Hiroshima, zaterdag 24 september.

Els wil niet om kwart over acht al weer mee op een dagtocht naar het eiland(je) Miyajima, beroemd vooral door de Itsukushima-schrijn met een torii die bij vloed in het water staat, een shinto heilgdom en een toeristische trekpleister. Met nog een groepslid nam ze dus een dagje vrij (dat toch nog behoorlijk actief werd).

Na een uurtje met de trein en een kwartier met de ferry waren we op Miyajima, waar 12 van ons ervoor kozen om in het begin van de middag met een snelle draagvleugelboot rechtstreeks terug te gaan naar Hiroshima en daar aan te meren bij het Memorial Peace park. Om dat daarna op eigen gelegenheid te bezoeken. - Intussen wilden de meesten van ons met een kabelbaantje naar boven, vanwaar je naar de top van Mount Misen kon lopen; daarna een keus uit drie wandelpaden terug, twee van anderhalf tot twee uur, eentje van drie, wat krap zou worden om de ferry terug of de snelle boot te halen.

Ook ik met het kabelbaantje naar boven, het eerste stuk in een zespersoonscabine, in de tweede moest je staan, ruimte voor een man of 15. Ik wist mijn claustrofobische angsten in toom te houden.

Boven prachtige uizichten over de (binnen)zee met een aantal eilanden.

De terugtocht over één van de anderhalfuurspaden was moeilijk voor mij. 

Het was geen wandelpad zoals ik me had voorgesteld, maar een klim- of klauterpad, trapachtig en heel overzichtelijk, maar de treden bestonden uit grote stenen, meestal goed horizontaal van boven, maar de staphoogte was heel wisselend en voor mij vaak eigenlijk te groot: 30 tot 40 cm. Ik vorderde heel langzaam: na een kwartier stap voor stap voorwaarts (neerwaarts) gaan was ik 100 van de 1700 meter gevorderd. Ik gleed uit over een paar losse kiezeltjes maar kwam goed terecht, paar schaafwondjes en mijn afdaalpartner Ingrid had zo'n vochtig doekje voor mijn bloedende pink. We liepen dus nog voorzichtiger, want Els wist hier allemaal niets van en ik moest haar vakantie (en de mijne natuurlijk ook maar dat was eigen schuld) niet door haastige spoed bederven. We hadden nog drie uur de tijd, het pad werd na 900 meter iets makkelijker, horizontaler, en we bereikten de finish verder ongeschonden. Aan een maiskolven- en patatkraam heerlijke zoute patatten gekocht en ondanks opdringerige reeën die ook hier in groten getale rondlopen helemaal opgegeten.

De torii die toen we naar boven gingen op het droge stond was nu in zee, een fascinerend gezicht.

Om 13.40 uur vertrok de snelle boot met onder anderen de 12 man van onze groep. Ik had in de loop van de ochtend met Els ge-appt en vernomen dat ze een nieuwe simkaart voor Japan had gekocht. We konden nu weer makkelijk praten, appen dus, en toen ik met het bootje op zee was spotte Els mij. Leuk! Ik had vereld dat wij naar het Memorial park voeren. Els vroeg of ik wist bij welke brug we zouden aanmeren. - Geen idee! Ik begreep uit de vraag dat Els mogelijk ook naar het park wilde gaan.

Om een lang verhaal kort te maken: terwijl ik append met de iPhone in de hand als laatste de boot verliet stond Els temidden van de al uitgestapte groepsgenoten luidkeels naar mij te zwaaien.

We bezochten het park, mooi opgezet met veel herinnerings- en herdenkingsplaatsen, gebouwen, beelden, musea, een vlam. ik was onder de indruk, vooral van de lokatie.

Om half zes hadden we een afspraak in de stad met de hele groep: twee jarigen gaven een borrel. 

Rene had een lokatie gevonden, ergens drie of vier hoog in een café waar ze ruimte hadden om een twintigtal mensen te ontvangen en waar tot 19.00 uur een happy hour was, consumpties (in ons geval bier) voor de helft of zoiets van de gewone prijs. Was gezellig (vonden ook Els en ik).

Daarna weer de straat op naar een restaurantje, ook drie of vier hoog, waar we allerlei pannekoekvormige gerechten zouden kunnen eten, voor ons die er om heen zaten op een grote bakplaat gefabriceerd. Tamelijk ingewikkelde bedoening. We hadden allerlei verschillende 'pannekoeken' besteld en wat er allemaal voor verschillende en dezelfde ingrediënten gebruikt werden kon ik in het geheel niet volgen. Het werd lekker en we zaten er geanimeerd omheen.

Daarna naar de tram en met de tram naar het hotel. Morgen half tien moeten de koffers bij de receptie staan, die vinden we twee dagen daarna weer ergens terug.

Wim

En ik, Els, had een ander soort ochtend en wist niet van de ontberingen...zag later de nieuwe pleisters.

Ik liep op m'n gemakje naar het Memorial Park ( begeleid door Google maps, wie doet me wat?) en bracht daar verder de tijd door tot ik Wim kon ontmoeten. Alle verschrikkingen gezien op foto's, films, maquettes, persoonlijke verslagen gelezen, en veel van de talloze monumenten die in dat park zijn, gezien.

Het indrukwekkendste is wel het monument voor en van de kinderen, en het verhaal van dat meisje dat, toen ze als aftereffect leukemie kreeg, begon met kraanvogels vouwen, en dat is blijven doen tot haar dood. De kraanvogel is daardoor symbool geworden en ook nu nog worden er vooral door kinderen, kraanvogels gevouwen en toegevoegd aan de verzameling.

Het was erg warm, en ik zat veel in de schaduw, vooral aan de kade waar een doorlopend "riverconcert" gegeven werd. Leuk was een meisje dat zong, onderbroken door spel op een occarino!

ik bleef daar tot Wim, althans de boot met Wim erin, kwam aanvaren....

in de verte te zien.

en verder waren we dus samen....

Els