We moesten vandaag een rugzak mee met spullen voor één nacht. We hadden zelf nog de tijd tot half elf voor eventueel een boodschapje, of iets anders: wijzelf gebruikten die tijd om foto's toe te voegen aan het blog. Deden kalm aan.
En zo liepen we in zoals gebruikelijk gezwinde pas (die René heeft lange benen, en een enorme vaart) naar de bushalte. Het vervoer vandaag is openbaar vervoer, in dit geval de bus. Een volle bus, dus we hadden er goed aan gedaan vroeg naar de halte te lopen want zodoende waren we eerste instappers. En die bus raakte zeer vol. Aan één kant van de stoelen bleek een uitklapstoejtje te zitten, dat niet alleen uitklapte tot zetel, maar ook nog een rugleuning bleek te hebben. En zo raakte de bus echt top-vol met allemaal rijen van vijf mensen naast elkaar. Ik moest even goed afstand nemen van het idee dat als er iets gebeurt, je dan echt geen kant uitkunt. Ik vroeg me wel af hoe dit voor de claustrofobische Wim voelde, maar ik heb het maar niet gevraagd.
Tweebaanswegen, haarspeldbochten, mooie uitzichten, zoiets als Zwitserland bijvoorbeeld. Eén keertje gestopt voor vijf minuutjes. Toen stapten zo veel mensen uit dat iedereen een normale stoel had. Meer haltes waren er ook niet, dus we tuften in één keer door. De afstand was slechts 85 km maar we reden niet erg hard. Goeie chauffeur.
Lopen naar het hotel, tja, het is geen coach die je tot de deur brengt. Maar goed, lichte bepakking. Wel heet; het voelde aan als 30.
Mooie kamer, de grootste en mooiste tot nu toe, en fraai van inrichting. De waterkoker is er altijd, maar nu stond er echt iets moois naast!
Erg moe, sloom, maar voornamelijk ook zin in koffie, en iets te eten. We gingen bijna meteen op pad...nieuwe kaart, je weer opnieuw oriënteren. Wim kon dat vroeger feilloos en zeer snel: tegenwoordig niet zo perfect meer, en ik ben altijd slecht geweest in richtinggevoel. Maar goed, we hadden gauw beslote,n dat we niet ineens een ambitieus programma gingen afwerken (Renė heeft altijd zó veel suggesties en vertelt daar ook zo enthousiast over, dat je eigenlijk denkt : dat wil ik allemaal wel.) In principe wilden we een wandeling maken langs de rivier, waarbij je door een gebiedje zou komen met een cluster van tempels en shrines. (de Higashiyama walking course)
Maar eerst iets voor de maag. Heel klein eethuisje gevonden, en sandwiches (Wim) en zoiets als shubaya (Els) met heerlijke koffie. Heel raar zaakje, want achter de toonbank was het lager, zodat het leek of je bediend werd door heel kleine mensjes! Geen woord Engels , en die shubaya was een gok, maar het was zo verschrikkelijk lekker dat Wim met graagte mijn bord verder leeg at .....
Dat krikte ons enorm op, en heel kalm en op ons gemak liepen we naar het begin van een wandelroute,. Eerst over de rivier, dat is altijd leuk, water door een stad....
een drukbevolkte rivier:
De route liep over smalle weggetjes langs tempels, schrijnen, door prachtige parkachtige tuinen met van die bomen in etages, bogen, fonteintjes, waterplaatsen....eindeloos, en sprookjesachtig. Ik liep maar kiekjes te nemen , maar sfeer valt zich toch moeilijk in kiekjes te vangen. Een paar doe ik hierbij;
Ineens realiseerden we ons dat het vrij laat was. Logisch, we hadden pas om een uur of drie kunnen lunchen en daarna pas de route opgezocht, en dat gaat niet snel, want er zijn aldoor zijpaadjes die aantrekkelijk zijn om even in te gaan.
Het is hier veel vroeger donker dan bij ons, en als het donker wordt, nou, dan is ook snel donker en goed donker. Aan de hemel zagen we ineens dat we niet veel verder buiten de stad moesten blijven
en het leek verstandiger terug te gaan. Dat was een goeie beslissing; je zal maar in het pikkedonker over die hobbelige weggetjes je weg moeten zien te vinden. Wij zijn zo gewend aan lantaarns overal!
We hadden dan misschien de lunch net achter de knopen, we hadden alweer trek, en belandden in weer een niet Engels hanterend restaurantje...het is een gok, steeds weer... Wim nam wel hida- beef, en dat is vlees van hida-koeien, die uit deze streek komen en zo gekneed en gemasseerd en verwend zijn tijdens hun leven, dat hun vlees een delicatesse schijnt te zijn.
maar...onze avonturen zijn nog niet afgelopen, want: ons hotel staat op een warmwaterbron, die dus het hotel verwarmt en van warm water voorziet. Maar ook zijn in dit hotel twee onsens, en dat zijn van die sauna-achtige baden, waar je je totaal reinigt en dan wat ligt te weken in het hete bad. Dit was dus dé gelegenheid om eens naar een onsen te gaan, en welke tijd is daartoe beter dan na het avonddeten?j
Op onze kamer lagen 2 kimono's, er staan slippers, en hup met de geit. Een pluim voor Wim, die dat dan toch ook gedaan heeft, (terwijl dit soort dingen nooit tot zijn favoriete bezigheden zullen gaan behoren)....
?Opgewekt de lift in, het onsenavontuur tegemoet!
Ik vond het trouwens heerlijk. Wel met rituelen die ik niet precies kende, maar er waren een paar Japanse vrouwtjes die het me voordeden. Je gaat op een klein krukje zitten, spoelt je af, zeept je vervolgens grondig in met veel badzeep, boent je af met een doekje ( had ik niet, maar och...), douchet je weer helemaal tot je zeeploos bent, en gaat dan weken in een bad met heet water, waar je trouwens gauw aan went. Je voelt je totaal loom worden en het zweet breekt je uit.
Mannen gaan apart van vrouwen, en Wim had dus z'n eigen bad-avontuur. Geen foto's helaas....
Els
Die kimonofoto is echt geweldig!
ReplyDeleteHelemaal mee eens.
Delete