Aan de bovenkant van de rugleuningen van de stoelen in de coach die ons van Tokyo naar Matsumoto bracht was een mooi uitgevoerd canvas lapje bevestigd. Dat droeg een tekst om de busreiziger er aan te herinneren dat hij zijn riemen moet gebruiken, in het Japans en in het Engels. 'Please fasten your seatbelts'; het Japans bestond uit vijf katakana-lettergrepen, vier kanji (Chinese karakters) en vijf hiragana-lettergreeptekens. Die laatste (mekudasai) waren niet moeilijk te begrijpen: kudasai is veelvoorkomend en betekent alstublieft.
De grap waren de katakana (kanji ken ik maar een paar, maar de katakana zijn niet moeilijk te leren). Alleen ik kon ondanks het 250 bladzijden tellende Japanse woordenboekje met zo' 30 lemma's per bladzijde niet vinden wat shi to be ru to betekende en of het misschien twee woorden waren (in het Japans doet men niet aan interpunctie).
Ik weet dat het Japans veel Engelse leenwoorden heeft; dit is er eentje, op Japanse fonetische manier onveranderd overgenomen: shitoberuto = seatbelt. - shi is si, to heeft geen klemtoon en alleen de t blijft: 'seat'; in beru maak je van de r een l: tussen die twee letters maakt het Japans geen onderscheid; de u wordt vaak niet uitgesproken, en van het onbeklemtoonde laatste to blijft alleen de t over: beruto is dus 'belt' in fonetisch gedacht Japans.
Er was dus in feite geen taalmoeilijkheid, alleen mijn inzicht in hoe een Japanner een Engels woord 'hoort' was niet voldoende ontwikkeld! Het was een leuke les.
No comments:
Post a Comment