Op Els haar lapjedsdag ben ik naar het Uenopark geweest. Dat grote park ligt in Noord-Tokyo, een paar metrohaltes ten noorden van het centrum van de stad en biedt groen, het oudste dierenpark van Japan, een aantal tempels en een flink aantal musea. Ik bezocht er twee.
Het Nationaal museum voor Westerse kunst is in een door Le Corbusier ontworpen gebouw, dat de bezoeker een ruim en plezierig gevoel geeft. De collectie begint zo ongeveer in de Renaissance. Een gevoel van herkenning bij de Italiaanse en Hollandse meesters. Bij zulke verre musea ben je benieuwd naar wat ze hebben Titiaans en Rembrandts zijn bijna onmogelijk, maar wat er is geeft je een tevreden gevoel. In Saint Louis gingen we een paar jaar geleden naar een museum waar ik een Jan van Goyen zag met een van zijn indertijd gewilde gezichten op Dordrecht. En hier in Tokyo was er weer een; hij gaat hierbij.
- Er als vrij veel impressionisme met beroemde namen als Manet, Monet, Renoir; er was ėėn klein schilderij van Van Gogh.
Dit blog is geen bespreking van musea of kunst, het is een toeristenverslag van een kort bezoek.
Na dit museum toog ik in warme en beetje drukkende weersomstandigheden naar het Nationaal Museum van Tokyo: Toyokan. Van binnen een Rijksmuseumachtig gebouw, met veel en grote zalen Als je daarin rondloopt en veel mooie gewaden ziet, en kakemono's, wandschermen, muurgrote reproducties van handgeschreven gedichten of andere teksten, maar niet zoveel schilderijen realiseer je je, dat 'onze' schilderkunst groot en beroemd geworden is doordat ons land, toen er voorspoed kwam en al de burgers hun woningen kregen, de lege wanden versierd moesten worden, gevuld met mooie, godsdienstige, egotrippende, erotische en andere voorstellingen. Zo'n burgerwereld heeft Japan met zijn feodaliteit tot in de 19de eeuw niet gekend. - Ik heb met plezier door de zalen van dit museum gelopen en mooie dingen gezien. Ik geef daarvan een paar foto's.
Toen ik langs een andere weg door het park terugliep zag ik op een groot plein in grote verlichte letters Tokyo's olympische spelen van 2020 aangekondigd.
Toen ik er heen liep bleken op dat plein tientallen sporten gedemonstreerd en beoefend te worden, terwijl centraal op een podium een cabaretachtige uitvoering was van allerlei mislukkende (sport) prestaties: atleten die bij een eerste sprong vielen, wielrijders van wie de fiets het niet goed deed, rolstoelsporters die een bal niet goed vingen enz. Luide muziek, een 70tal toeschouwers. De teksten kon ik niet verstaan, maar ze waren duidelijk gerelateerd aan de komende Olympische Spelen.
Naar de metro en naar Shibuya, waar ik met Els en Chloë ging eten, zoals Els al schreef.
Go Dordrecht!
ReplyDelete