Kumamoto, zondagavond 25 en maandag 26 september

April dit jaar had het NOS nieuws een bericht over een aardbeving:

Het dodental van de aardbeving van vrijdag in Japan blijft oplopen. Zeker 41 mensen kwamen om door de beving op het zuidelijke eiland Kyushu. In de zwaarst getroffen regio Kumamoto op het eiland Kyushu werden ruim 1700 woningen beschadigd of volledig verwoest. De beving op vrijdag was met een kracht van 7,3 beduidend sterker dan een eerste schok op donderdag toen negen mensen omkwamen.

Ons voorgenomen reisprogramma behelsde een bezoek aan de Aso-vulkaan; die kon nu niet doorgaan, het gebied is nog niet veilig. We hadden nu een dag ter vrije besteding, want een ander programmapunt, het bezoeken van het vermaarde kasteel van Kumamoto kon evenmin doorgang vinden vanwege beschadigingen aan dak en muren. Jammer, want met de kastelen van Matsumoto en Meiji die we zoals eerder beschreven uitgebreid bezochten behoort dit tot de indrukwekkendste drie van Japan. We bekeken het fraaie silhouet, zagen de beschadigingen aan de daken en stelden ons tevreden met het maken van foto's.

gestutte muren

en de schrijn

Het wandelen om het kasteel en naar de gespaarde schrijn bij het kasteel werd veronaangenaamd door een hitte van 32 graden met 90% luchtvochtigheid. We vonden enige koelte in een groot en aardig opgezet informatie/educatiecentrum van twee verdiepingen over het kasteel, met films, meertalige historische beelden en cabaretachtige plaatjes. Op een bord aan een muur waren honderden notitieblokvelletjes bevestigd, geplakt, waarschijnlijk door schoolkinderen geschreven waarin, voor zover we ze konden lezen -er waren er ook bij in het Engels- het kasteel sterkte werd toegewenst, zo van 'laat je niet kisten, kasteel' en 'kop op Matsumoto'. 

en een grapje

Het stadhuis is 14 verdiepingen hoog en omdat ons gezegd was dat je vandaar een mooi uitzicht over de stad hebt gingen we er heen.

In de gangen stoelen met wachtende mensen, soms tien op een rij, die op hun beurt wachtten, voor een paspoort?, huurtoeslag?, verhuizing? - Mooi uitzicht op onder andere het kasteel. 14 verdiepingen is ook niet zo heel hoog en de stad niet heel groot (700.000 inwoners).  - Op de 14de verdieping was ook een restaurant en omdat het kwart over twaalf was gingen we er eten. Hoewel er plaats genoeg leek werden we verzocht, met aan paar anderen, om te wachten (op sofa-achtige stoelen). Na tien minuten konden we, bij raam met uitzicht, aan tafel. Ze hadden geen Engelse menukaart en ook geen plaatjesaanwijskaart, spraken geen verstaanbaar Engels en begrepen ook niet goed wat wij bedoelden. 'pork' was tenslotte begrijpelijk en de vele gerechten waar de serveerster 'fish' bij zei wilden we niet, dus het werd pork; bleek heel smakelijk klaargemaakt en er hoorde nog een smakelijk soepje bij. Lekker gegeten, maar het zou handig zijn als ik een volgende keer niet alleen wat letters kan lezen, maar ook meer woorden ken en kan verstaan. Maar we redden ons en de mensen zijn vriendelijk.

Vanwege de hitte besloten we niet naar een beroemde tuin buiten de stad te gaan, het is te warm. Ik loop met een petje tegen de zon, en Els gebruikt haar paraplu; dat doen ze hier meer.

 Dus ik naar een museum en Els naar een paar overdekte winkelstraten, arcades, waar de airco's van de winkels maken dat het daar lekker winkelen is. Dan op eigen gelegenheid naar het hotel.

Gisteravond (de volgende passage is chronologisch niet correct geplaatst) was hier in het hotel een bruiloft, we hadden er bij het inchecken last maar ook mooie plaatjes van.

René met de sleutels van onze kamers

 

o.a. voor deze fraai uitgedoste familie

 Daardoor kon ons plan om in het Italiaanse restaurant beneden te eten niet doorgaan: nodig voor de bruiloftsgasten.

 Ons hotel ligt ditmaal niet in het centrum, er zijn hier in de buurt geen eethuisjes, en naar de stad is een kilometer lopen, te ver naar onze zin. Dus naar het hotelrestaurant. In dit deftige hotel biedt men diners aan van een aantal gangen, en het was moeilijk uit te leggen dat wij maar een of twee gerechten wilden; we wisten niet wat er mogelijk was. Een aardige serveerster kwam op haar knieën naast onze stoelen zitten om ons verzoek om een salade te duiden; toen Els het woord tempura gebruikte leefde ze op. Uiteindelijk was het eten gevarieerd, Els had inderdaad een salade en ik van alles waar ik weinig van herkende; het meeste was smakelijk, de soep die er bij verscheen was lekker. Ook hier was een betere voorbereiding op Japans en Japanse eetgewoonten wenselijk geweest. De rekening was wat hoger dan we gewend waren (je kunt vrij goedkoop buiten de deur eten hier) maar daar stond tegenover dat ik met een creditcard kon betalen en er in de portemonnee dus niks van merkte. 

wim