maandag 12 september

In feite waren er voor deze eerste dag geen gezamenlijke aktiviteiten gepland, maar René had voorgesteld om met wie wou naar de vismarkt te gaan, daarna een boottochtje te maken, gevolgd door een wandeling door een park. Eigenlijk erg plezierig, zo'n eerste echte dag in zo'n drukke gigastad, dat er even iemand is die je op sleeptouw neemt.....Dus we hadden met Chloë ergens halverwege de dag afgesproken, en gingen eerst met de groep ( ik weeet niet of het de hele groep was: nog niet veel van ze meegemaakt. Ik ken een Ineke, een Eduard,een Esther en een Frans, en een Sjoerd en ik kan van een aantal mensen me herinneren hoe ze eruit zien, maar verder gaat het nog niet.)

Om half negen verzamelen in de hal, in gezwinde pas naar de metro, in het spitsuur meteen. Het was druk en we vlogen dus aan lussen hangend onder Tokyo door. In wezen is de metro supergemakkelijk maar je moet even wennen. In principe staan de meeste aanwijzingen ook wel ergens in het Engels, als je weet waar je moet kijken. Het bezwaar van onder leiding reizen is dat je het zelf nooit leert: ga je individueel op pad, dan doe je overal veel langer over, maar leer je sneller. 

Na ook een keer overstappen kwamen we in de buurt van de grootste vismarkt ter wereld. Er is een binnen- en een buitenmarkt, en je ziet dus allerlei stalletjes met vis en alles waar je vis mee kunt vangen en bereiden. En eetstalletjes waar mensen bezig zijn hun vissoepje te verorberen en wat niet al. Oesters werden opengesneden, en vervolgens met een brander gaar gemaakt. Het was er druk, heet, en alles rook naar vis. Het is niet iets wat we zelf gedaan zouden hebben, maar we hebben even door wat straatjes geslenterd en ons verbaasd over hoeveelheid, drukte en stank. 

René had weer met ons afgesproken om om 11 uur verder te lopen en naar het Hamarikyu park te gaan, maar het is ook de afspraak dat je ook best iets anders kunt gaan doen. Wij waren na een half uur wel klaar met die vismarkt en gingen dus op eigen houtje op zoek naar dat park. En dat was een goeie beslissing want niets is zo vermoeiend als slenteren door drukke hete volle straatjes...en vervolgens is niets zo heerlijk als relaxed door een park lopen.

Prachtig, dat park, ik geloof het oudste van Tokyo. En helemaal zoals ik me een Japans park had voorgesteld met oeroude bomen, veel water, en wonderschone doorkijkjes, serene rust, en dan hier en daar zo'n tempelachtig theehuis.

We namen een thee in zo'n theehuis. Ontzettend aardige ontvangst en uitleg van wat je kreeg. We kozen voor het meest Japanse menuutje: een groene thee en elk een verschillende versnapering.

Er was een ruimte waar je op de grond moest zitten....

maar aangezien dat niet tot onze fysieke mogelijkheden behoort, kozen wij voor een bank in de andere ruimte. Bij het geserveerde was ook uitleg. Hoe je de thee drinkt, hoe je de versnapering moet aansnijden. Het zag er echt prachtig uit. Elk een hapje met daarop een versiering in marsepein: het waren schilderijtjes....en dan die schuifelende serveersters in kimono!

dat is niet echt te zien....de thee, en dat is wel te zien, leek het meest op beschuimde erwtensoep en ik neem aan, dat dat dus de echte " groene thee" is, en dat wat wij in Nederland als groene thee kopen, daar een maar nauwelijks aan verwante drank is! Een soort grassmaak bleef me de hele verdere dag achtervolgen....Het verbaast en verrast me hoe veel aandacht de Japanners hebben voor kleine détails en voor schoonheid..de manier van opdienen alleen al! 

Enfin, dat was dus een leuke ervarIng. We liepen naar de halte van de waterbus, waar onze hele groep ook bleek te zijn! Samen voeren we over de enorme rivier de Sumida naar Asakusa, waar tot onze vreugde en opluchting Chloë op ons stond te wachten. Het gewapp op de hotspot van het park had dus gewerkt!

Samen gingen we eerst een hapje eten, in een aardig rustig tentje, door Chloë uitgezocht. We hadden een soort soep met heel spaghetti, en dat was heel moeilijk eten met stokjes, en er kwam al gauw hulp in de vorm van een vork.

Vervolgens naar de Senso-ji tempel.. Indrukwekkend.

Daar in de buurt en in die tempel erg veel meisjes en jongens in de oude klederdracht. Chloë wist te vertellen, dat er door de jeugd erg wordt teruggegrepen naar de oude tradities en daar hoort dus ook de kleding bij, en ze voegde er meteen aan toe, dat zij, als ze Japanse was, zeker ook dat soort jurken zou gaan dragen.

Chloë wijdde me ook in in één van de rituelen. Je schudt met een metalen koker, daar komt een stokje uit, en daar staan letters op. Je zoekt de desbetreffende letter op één van de talloze laatjes, trekt dat open, haalt er een briefje uit, dat je vervolgens na het gekozen te hebben, in een strikvorm aan een hekwerk bevestigd. Gedaan dus. Mijn goede wens ging uiteraard naar broer Hans.

Daarna gingen we per metro naar de wijk Shibuya, en bezochten nog de Meiji Jingu Shrine, één van de bekendste Shinto- shrines, gemaakt in 1920. Ligt in een enorm park met tuinen.

Lange weg omhoog (alweer)

Eerst het reinigingsritueel, eerst met je rechterhand water over je linker, dan andersom, dan water in je hand, mond spoelen, dan weer over je hand, dan paar keer buigen....... 

Het was een prachtige plek en een indrukwekkend gebouw ( meerdere gebouwen), en er heerste zeer veel rust. Het is opvallend hoe rustig Japanners in het algemeen zijn, maar daar in het bijzonder.

Intussen waren we erg moe, gingen terug (op ons verzoek ) naar onze wijk Ikebukuro, we aten daar een uiterst bescheiden omeletje ergens waar ze echt geen woord Engels spraken, en gingen op de hoek van de straat uit elkaar. Wij gingen naar het hotel, namen een douche, en brachten de avond bloggend, en lezend door. 12 km gelopen, dus we mogen onze voetjes ( en de rest...) voelen!!

Els