Nagasaki, woensdag 28 september

Het regende vanmorgen, dat waren we niet meer gewend; lastig, paraplu vasthouden, kaart vasthouden, foto's maken. Warm was het, net zoals de laatste dagen, ik bedoel 32 graden of met vochtige warmte. We zijn zulke omstandigheden niet gewend, maar kunnen ertegen: alleen een overhemdje aan, korte broek 

We gingen eerst naar het voormalige eilandje Decima (Dedzjima, geschreven Dejima. zeggen ze hier). 

(plaatje)

Het is geen eilandje meer en ligt aan een straat nog geen 500 meter van ons hotel. Het is niet zo lang geleden gerestaureerd en opgeknapt. Dat was heel goed en met historisch besef gedaan. Een enkele van de huisjes had twee verdiepingen. Om daarheen te mogen moest je wel je schoenen uittrekken. - 

De kapiteinskamer daar was mooi en sober ingericht, heel geloofwaardig. Vrijwel alles ademde authenticiteit, en de museumaanpak was modern: veel uitleg, ook in het Engels, zeggen wanneer er replica's gebruik zijn, de bezoeker centraal stellen. Ik vond alles daar goed gedaan en instructief. Als ze het over de Edo-periode hebben zeggen ze erbij wanneer dat was: dat soort dingen.

Er was ook een soort winkel (schoenen uit!) in één van die oude pandjes, war Els Japanse dames zag binnengaan, en waar je kimono's kon kopen...

Tevreden gingen we de regen weer in, we wilden nu naar het Siebold-museum, dat in een buitenwijk ligt. Na wat moeilijkheden met het vinden van de juiste tram, een vreemde overstap (de bestuurder wilde ons geld niet hebben), een maar net voorkomen instap in de verkeerde richting (het is niet altijd makkelijk te zien welke richting je op moet als je niet precies weet waar je bent; en in de regen een kaart bekijken helpt ook niet), kortom na een zwakke regie van ons trammen bereikten we de halte vanwaar we te voet verder moesten naar het museum. Gelukkiig is dat museum op richtingborden ook in het Engels aangegeven. - 

Het museum was niet groot, drie verdiepingen van eigenlijk steeds maar één kamer. - Ook dit is een goed museum met veel informatie en beeldmateriaal; 

veel nieuws zagen we natuurlijk niet, na ons bezoek aan het Sieboldhuis in Leiden, maar de waardering te ervaren van Japan voor deze Japanofiele Europeaan was leuk. We waren wel de enige bezoekers. Het vervelende van dit museum (en van eigenlijk alle andere) is dat je, verhit en dorstig, niets kunt drinken. Na drie kwartier weer heuvelaf. Bij de drankenautomaat op de eerst hoek waar het vlak werd, was bij de uitgebreide keuze ons voorkeurswater niet aanwezig; binnen bleek het er wel te zijn in een gewone koeling in het kleine winkeltje. 

De gekreukelde Japanse eigenares wees op twee krukjes die voor de toonbank stonden en kwam met twee kartonnen bekers aan. Er was geen verdere klandizie en we aten er een paar zoutjes bij, gezellig in het overvolle en piepkleine winkeltje. Door de open deur zagen we Frans langskomen en we hebben hem daar ter plaatse getrakteerd op een beker van ons water, de beker  werd direct aangereikt door de Japanse. Frans moest er ook bij gaan zitten: voor hem bleek er nog een stoeltje te zijn.

 hij nam deze foto van ons...

 Na een korte kout gingen we ons weegs, dankten onze gastvrouw hartelijk en zagen dat het droog geworden was. - Half drie terug in de stad, paar sandwiches gegeten en daarna Els naar een nabije winkelarcade en ik naar het hotel, waar Els al na twintig minuten ook arriveerde: te warm en geen echte winkelzin meer.

Wim