Laatste dag Tokio

Ik had om 12 uur afgesproken om Chloë ergens te ontmoeten, east exit van het Nippori station van de Yonemoto line.. 

Wim moest zich alleen amuseren en bezocht twee musea: misschien schrijft hij daar nog iets over. Eerst vanmorgen deden we gewoon niks, wat ook wel eens goed is na zulke aktieve dagen.

Een beetje een avontuur vond ik het wel, maar om een uur of 10 vertrok ik in m'n eentje.

(Gisteren hadden we nog in een giga elektronicazaak een Japans simkaartje in onze telefoon laten zetten . Dat geeft een maand lang internet in Japan, en supersnel internet ook nog. Via Google maps kun je nu heel makkelijk ( nou ja, makkelijk, het mislukte me wel een paar keer....) je route uitzetten en de stippellijn volgen... En je kunt overal wappen ( whatsappen), en dat is geweldig handig. Zeker als je elkaar niet kunt vinden en zo, en om een afspraak te maken)

Ik liep zomaar goed naar het station, en reisde zonder enig probleem naar het Nipporistation. Was daar veel te vroeg, en heb om googlemaps uit te proberen een rondje om een begraafplaats gemaakt achter dat station, langs kleine weggetjes, en heb zelfs nog even op een bankje gezeten.

.

Het was nog even moeilijk om elkaar te treffen. East gate, het lijkt simpel, maar die stations zitten enorm ingewikkeld in elkaar. Maar ja, via whatsapp lukte het natuurlijk. Blij weerzien!

En daar gingen we, naar het fabricdistrict, waar in één straat zo'n 60 stoffenwinkels zijn. We hebben onze harten opgehaald en ons verbaasd over de hoeveelheid en verscheidenheid. Niet alleen katoen of quiltstoffen, van alles en nog wat. Nog nooit zo veel poezestoffen bij elkaar gezien als hier. En andere beestjes, het was een feest. Ik had thuis al een beetje gekeken welke winkels we zouden aandoen: de keus was gevallen op de Tomato-winkels, waarvan de hoofdlokatie 5 verdiepingen bevat.....

per kleine stukken tot rollen, eindeloos veel rollen....

We amuseerden ons kostelijk, onderbraken even om wat te eten.

Ook zeer vermoeiend, en Chloë had bedacht dat we dan konden gaan relaxen in een Cat's café. Eerst met de Metro naar Shubuya ( daar hadden we met Wim een date om te gaan eten) en tien naar zo'n kattenknuffelcafé. Een bijzonder merkwaardige instelling: je betaalt per uur (minimum een half uur) , miet eerst je handen wassen, dan je schoenen uitdoen, vervolgens komen er uit een machine sloffen gerold, die je aandoet. Dan mag je binnen. Bij te veel mensen binnen moet je wachten.

Een mooi houten interieur met allerlei kooien, slaapplekken, stellages waar katten op liggen. Je mag ze aaien, met ze spelen, maar niet oppakken en op schoot nemen helaas.

de meesten katten lagen te maffen maar dat kan aan het moment van de dag gelegen hebben...

het was op de tweede etage. 

Het meeste idiote was dat de verzorgsters af en een kat op schoot namen en gingen verzorgen, oogjes schoon, nageltjes bekeken enz... raar en niet natuurlijk!

Na drie kwartier verlieten we, enkele yens lichter, het pand weer. De sloffen werden weer opgeslokt door de machine

Om half zes ontmoetten we Wim die al zat te wachten, en gingen we eten in een restaurant dat Chloë ons wou laten zien. Dat was lekker en leuk. Leuke mensen, die iedereen enthousiast begroetten en na afloop bedankten en nawoven, buigend en wel, want je buigt wat af hier!

Toen naar huis, na afscheid van Chloë. zij vliegt morgen terug naar Melbourne.

Lange weg naar huis in een overvolle trein, heen en weer geslingerd tussen de massa, en nu zijn we wederom behoorlijk moe. Koffer moet ook ingepakt, morgen om half 8 klaarstaan beneden....

Els