Sunday, September 11, 2016

Tokyo !!

Weer vier uur vliegen later landden we in Tokyo. Het viel me wel op dat de mensen die wij zagen zitten in het vliegtuig, bijna allemaal Aziaten waren. En van degenen, die dat niet waren, begon ik me af te vragen of dat misschien onze reisgenoten zouden zijn. In een groot aantal gevallen was dat ook zo.

Bij de uitgang werden we opgewacht door een Djoserbevlagde dame, en er naast stond onze gids, René. 20 deelnemers, ik vind dat wel een aardig getal. In de bus naar het hotel (Prince Sunshine City hotel) legt René een aantal dingen uit over het hotel en de omgeving. Het gaat allemaal zeer efficiënt en duidelijk en hij weet goed waar hij het over heeft: prettig allemaal. De receptioniste kwam in de bus met enveloppen op naam voor iedereen, met daarin kamersleutels  en wifi-instructies, plus, en dat is wel grappig, een briefje met naam en adres van het hotel, ook in het Japans, om altijd bij je te hebben, voor 't geval je de weg niet meer weet. (Mijn broer Ruud vertelde dat zij, toen ze hier lagen, en met een stel van boord gingen , ook zo'n briefje meekregen, met het adres waar ze het bootje terug naar hun schip moesten nemen.)
We spreken af dat we ons gaan installeren, ons opfrissen en dan elkaar om 6 uur beneden ontmoeten. René zal dan met ons naar het naburige station lopen, ons onder zjn leiding een kaart laten kopen voor het openbaar vervoer ( een soort o.v.chip dus), om vervolgens ons een buurtje te wijzen waar veel restaurantjes zijn.
We bleken een kamer te hebben op de 26e etage, nr 2636. Wat is het toch gemakkelijk dat Wim geen problemen meer heeft met liften! Ik maakte meteen een foto uit het raam..

 nou ja, een kiekje meer niet.

Wij hadden intussen met Chloë via whatsapp ook een afspraak gemaakt om 6 uur bij de receptie  en....toen we de hal binnenstapten,.... daar was zij, stralende persoon in gouden rok plus wit tshirt! Natuurlijk blij weerzien: het is ook zó ontzettend gek met je nicht uit Australië een afspraak te hebben in Tokyo! Ik had natuurlijk een fototoestel bij de hand moeten hebben, maar daar was niet in voorzien. Toen nog niet.
We gingen samen op weg, Chloë incluis. Waanzinnig drukke straten en straatjes, op het station zo'n reiskaart gekocht en daarna ging iedereen zijns en haars weegs. Ik neem aan dat de hele groep  net zo duf was als wij. Wij gingen een (lekker) hapje eten met Chloë, en toen meteen naar het hotel. Naar boven, naar bed.
Nog wel even een foto gemaakt van het waanzinnige toilet in onze badkamer.....
met allerlei opties voor spoeling, douche alsof het een bidet is, met of zonder flavour. Ik heb me laten vertellen dat er soms ook een afstandsbediening bij is.....
Els

7 comments:

  1. Wel fijn dat er Engels bij die knopjes staat ...

    ReplyDelete
  2. Als je op het juiste knopje drukt vouwt het uit tot bed. Ik hoop dat je dat tijdig gevonden hebt, ondanks de dufte, en niet op de grond hebt hoeven slapen.

    ReplyDelete
  3. In Tokyo weet niemand de weg, ook de Japanners niet. Vroeger waren er op elke straathoek éénpersoons politiestationnetjes waar je de weg kon vragen als je 'm kwijt was. Bestaan die nog?

    ReplyDelete
    Replies
    1. Ik heb Wim aan een offline map op zijn telefoon geholpen waarmee autonome navigatie mogelijk zou moeten zijn.

      Delete
  4. Er is behoefte aan een boek met gebruiksaanwijzigingen voor toiletten wereldwijd! Misschien is Japan een goeie starter.

    ReplyDelete
  5. Er is behoefte aan een boek met gebruiksaanwijzigingen voor toiletten wereldwijd! Misschien is Japan een goeie starter.

    ReplyDelete